به رنگ سپید

روزی موفق خواهیم بود که همه آنچه بالقوه داریم،بالفعل شود...

بیوگرافی استاد منوچهر آتشی

 

منوچهر آتشی شاعر، مترجم و روزنامه نگار برجسته‌ی ایرانی

و از بازماندگان نسل نیما یوشیج در شعر مدرن، دوم مهرماه

سال 1310 خورشیدی درروستای دهــــــرود سفلی دشتستان از توابع

 استان بوشهر چشم به جهان گشود. او سال‌های کودکی،

نوجوانی خود را در دهـــــــــــــــــــــــــــــــــرود سفلی و بوشهر

 گذرانید. آتشی پس از اتمام تحصیلات ابتدایی و متوسطه در

بوشهر، روانه‌ی شیراز شد تا در مقطع کارشناسی رشته‌ی زبان

و ادبیات انگلیسی ادامه تحصیل دهد. این شاعر از سال 1333

اشعار خود را منتشر نمود و اولین کتاب خود را نیز با هزینه‌ی

"رضا سید حسینی" به نام "آهنگ دیگر" روانه‌ی بازار کتاب آن

روزگار(سال 1339) کرد. بعدها با مجموعه های شعر "آواز

خاک" و "دیدار در فلق" شاعرانگی خود را در سبک نیمایی به

ثبیت رسانید. با انتشار مجموعه‌های شعر «وصف گل سوری،

گندم و گیلاس، زیباتر از شکل قدیم جهان، چه تلخ است

این سیب، حادثه در بامداد و اتفاق آخر» در زبان و نگاهش

به جهان تغییراساسی داد. آتشی با انتشار "اتفاق آخر" در

سال 1383 توانست در حوزه‌ی شعر جایزه‌ی کتاب سال

جمهوری اسلامی ایران را نصیب خود نماید.

 او جایزه‌ی خود را از دست محمد خاتمی( رئیس جمهور وقت)

دریافت نمود. در سال 1384 نیز از سوی صدا و سیمای

جمهوری اسلامی در همایش چهره‌های ماندگار کشور به عنوان

چهره‌ی ماندگار ادب و شعر ایران انتخاب شد، اما مدتی از

دریافت جایزه و همچنین حاشیه سازی‌های نماینده‌ی وقت مردم

بوشهر در مجلس شورای اسلامی نگذشته بود که "اتفاق

آخر" رخ داد و او را برای همیشه از دست دادیم، اما روحش با

شعرهایی که او برایمان سرود، جاودانه شد.

در سال 1377 از سوی هفته نامه‌ی نسیم جنوب و از سوی

انجمن اهل قلم بوشهر در سال 1382 مراسم تجلیلی از استاد

منوچهر آتشی برگزار شد. آتشی در سال‌های آخر عمرش داور

چند جشنواره ی شعر و همچنین مسوولیت بخش شعر مجله‌ی

کارنامه و کارگاه شعر آن مجله را نیز عهده دار بود. او

می‌خواست مجله‌ی دینگ دانگ را نیز منتشر نماید که اجل

البته مهلت نداد.پیکر آتشی سال 1384 کنار مقبره‌ی شیخ حسین خان

چاهکوتاهی در کوی امامزاده میهمن بوشهر به خاک سپرده شد.

کتاب‌های آتشی "پلنگ دره ی دیزاشکن"، "منوچهر آتشی"

،"آتشی در مسیر زندگی" و "نخل بلند قامت نخلستان".

 

و یا به روایتی دیگر

 

استاد منوچهر آتشی در روستای "دهــــــــــــــــــرود سفلی "

دشتستان دیده به جهان گشود. در تاریخ تولد وی روایات مختلفی

وجود دارد. مادرش می‌گوید 1312 و شناسنامه بر دوم مهرماه

1310گواهی می‌دهد. مادرش "پـــری" خان‌زاده بود و از

ســـــــادات با فرهنگ و باسواد و پدرش "محمدجعفرخان

آتشی" مردی باذوق و دوستدار شعرهای فایز بود. زمانی که پدرِ

او را از دشتستان به ارومیه تبعید کرده بودند، خانواده مدام از

صدای چکمه‌ی سربازان در اضطراب و کابوس به سر می‌بردند.

باری مادر با شروه‌های فایز و لالایی‌های جــــــنوب، منوچهر را

به خواب می‌برد. در ایام کودکی پیرامونش بیشتر صدای پژواک

شروه و شعرهای فایز بود وی از کودکی با شعرهای فایز و

حافظ انس و الفت داشت و این اشتیاق باعث ‌شد که دیوان

شعرای کلاسیک و معاصر را با کنجکاوی دنبال کند. غرق در

مطالعه‌ی دیوان رودکی بود که دفترش را گشود تا رباعی

دلنشینی یادداشت کند. وسوسه‌یِ شعرهای عاشقانه‌ی فایز او

را رها نمی‌کرد، با او گفت‌وگو داشت و با پری او احساس آشنایی

می‌کرد. دوست داشت که شعر مفصلی برای فایز و عشق پری

و دربه‌دری‌های او بسراید و آن را "چند و چونی با فایز" بنامد. طرح

کلی شعر را ترسیم کرد و از عشق پری و بی‌وفایی پری و

بی‌مهری مردم و زمانه‌ی دون‌پرور و درد هجران و رنج‌ زندگی

برای فایز سرود. " آتشی" هنرمندی چندوجهی بود و علاوه بر

شعر، ترجمه و روزنامه ‌نگاری ، در عرصه‌ی تئاتر نیز حضوری

ماندگار داشت و نمایش‌ نامه‌هایی نیز از وی به چاپ رسید.

برخی مجموعه‌هایِ شعرِ او عبارت‌ اند از: وصف گل سوری، گندم

و گیلاس، اتفاقِ آخر، زیباتر از شکل قدیمِ جهان، چه تلخ است این

سیب و غزل غزل‌های سورنا . منوچهر آتشی پس از پنج دهه

حضور درخشان و تأثیرگذار در عرصه‌ی شعر و ادبیاتِ این

سرزمین، در 29 آبان‌ماه سال 1384 در اندک‌ زمانی پس از تجلیل

در مراسمِ "چهره‌های ماندگار" ـ در بیمارستان "سینا"

بدرود حیات گفت و در بوشهر جوار آرامگاه

"شیخ‌حسین‌خان چاهکوتاهی" آرام گرفت.

یادش گرامی و رحش شاد باد.

  
نویسنده : سید مجید حسینی ; ساعت ٩:۱٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ دی ۱۳۸٧